تغییر عملکرد دکمه پاور کیس
بصورت پیش فرض اگر شما موقع روشن بودن کامپیوتر کلید پاور کیس را فشار دهید کامپیوترتان خاموش می شود اما میتوان با تغییرات ساده ای کاری کنید که دکمه ی پاور کیس غیر فعال شود یعنی هر چقدر دکمه ی پاور را فشار دهید انگار که نه انگار و دیگر کامپیوترتان خاموش نمی شود.
برای اینکار ابتدا به control panel بروید بعد وارد قسمت power option شوید.
حالا از سمت چپ پنجره گزینه ی choose what the power buttons do را انتخاب کنید.
حالا در قسمت when I press the power button لیست را باز کنید و بر روی گزینه ی Do nothing کلیک کنید و در آخر save کنید.
حالا دکمه ی پاور کیس را فشار دهید، خودتان متوجه شدید که دیگر این دکمه غیر فعال شده است یعنی دیگر با فشردن این دکمه کامپیوتر خاموش نمی شود.
اما اگر بخواید به حالت قبل خود برگردد کافیست به همون حالت قبلی خود یعنی Shut down بذارید.
موضوعات مرتبط: ترفند
ادامه مطلب
برای اینکار باید ابتدا نوشته های خود را از سایت مورد نظر با هر فرمت کپی کرده سپس داخل نرم افزار وورد نسخه 2007 &2013 کپی نموده و cntrl+space می زنیم.
موضوعات مرتبط: ترفند
آیا شما زیاد از جستوجوی ویندوز استفاده میکنید؟ شما میتوانید این کار
را توسط یک میانبر که خودتان بر روی صفحه زمینه ایجاد کردهاید به صورت
سریعتر و سادهترانجام دهید. ما به شما یاد خواهیم داد چطور یک میانبر
ایجاد کنید که ویندوز اکسپلورر را برای شما باز کرده و آن را آماده جستجو
میکند.
بر روی یک فضای خالی در صفحه دسکتاپ خود کلیک راست کرده و از منوی باز شده New | Shortcut را انتخاب کنید.
در پنجره Create Shortcut باز شده٬ متن زیر را در نوار Type the location of the item وارد کنید
%windir%\explorer.exe search-ms:
بر روی Next کلیک کنید.
یک نام برای گزینه میانبر خود انتخاب کنید٬ مثل Search.
بر روی Finish کلیک کنید.
شما میتوانید این آیکون را به هر جای صفحه زمینه خود که مورد نظر دارید جا به جا کنید.
به سادگی بر روی میانبر خود دابل کلیک کنید و پنجره جستوجو را برای واژه
جستوجوی خود همانند تصویر اول این مقاله آماده کنید. شما همچنین میتوانید
بر روی گزینه میانبر خود کلیک راست کرده و آن را بر روی Start Menu و
Taskbar خود پین کنید.
موضوعات مرتبط: ترفند
فارنت: آنتی ویروسهای مختلفی وجود دارند که میتوانید از بین آنها یکی را برای حفاظت از رایانه خود انتخاب کنید، اما چگونه میتوان بهترین آنتی ویروس را از بین خیل برنامههای امنیتی انتخاب کرد؟ آیا شما از آنتی ویروسی که به طور پیش فرض بر روی رایانه شما موجود بوده استفاده میکنید یا به پیشنهادات دوستانتان یکی ازبین آنها انتخاب میکنید؟ چگونه متوجه عملکرد آنتی ویروس خود میشوید؟ سایت آنتی ویروس تست، آنتی ویروسها را هرچندماه یکبار مورد آزمایش قرار داده و آنها را بر اساس معیارهای مختلف، درجه بندی می کند. این معیارها عبارتند از میزان تاثیرگذاری، کارایی، پایداری و دیگر معیارهای مهم برای کاربران. مطمئنا بهتر است با دید باز به انتخاب یک نرم افزار امنیتی مبادرت ورزید. در انتخاب برنامههای امنیتی، موارد متعددی تاثیرگذارند که باهم به بررسی آنها خواهیم پرداخت.
محصولات رایگان و محصولات پولی
یکی از اصلیترین مواردی که در هنگام انتخاب یک آنتی ویروس و یا نرم افزار امنیتی باید مدنظر قرار دهید، صرف هزینه برای خرید آنتی ویروس و یا استفاده از نرم افزارهای امنیتی رایگان است. اکثر نرمافزارهای آنتی ویروس رایگان نیستند اما محصولات آنتی ویروس رایگان خوبی نیز در بازار یافت میشوند که با فراغ بال میتوانید از آنها استفاده کنید. مدنظر داشته باشید که حتما نیاز نیست پول خود را صرف خرید برنامههای امنیتی کنید. آنتی ویروسهای رایگان معمولا همان قابلیتهای موجود در نرمافزارهای امنیتی را دارند و به خوبی سدّ بدافزارها میشوند. نرم افزارهای امنیتی قابل خریدن، معمولا قابلیتهای بیشتری مانند ارائه بستههای امنیتی را به کاربر ارائه میدهند. با خرید این بستههای امنیتی شما قابلیتهایی نظیر دیواره آتش و یا برنامههای ضدسرقت و ضدهرزنامه را نیز بر روی رایانه خود خواهید داشت. البته این قابلیتها همیشه لازم و ضروری نیستند و شما همیشه به نسخه کاملی از یک بسته امنیتی نیاز ندارید.
برخی از آنتیویروسهای رایگان بعد از مدتی استفاده به شما پیغامی مبنی بر به روز رسانی به نسخه کامل و پولی برنامه نمایش میدهند. به واقع این برنامهها از این طریق به کسب درآمد میپردازند.
از آنتی ویروسهای شناخته شده استفاده کنید
پیشنهاد میکنیم همیشه از برنامههای امنیتی و آنتی ویروسهای شناخته شده ساخت شرکتهای معتبر استفاده کنید. این آنتی ویروسهای معروف در تستهای امنیتی مختلف شرکت داده میشوند و نتیجه کارایی آنها مبرهن است. اگر از آنتی ویروسهای ناشناخته استفاده کنید نمیتوانید دید کافی از عملکرد آنها داشته باشید. از این خطرناکتر ممکن است برخی از بدافزارها خود را به عنوان یک برنامه آنتی ویروس جا بزنند. آنتی ویروسهای تقلبی ممکن است از نامهایی مانند Antivirus Live، Advanced Virus Remover، Internet Security 2014 استفاده کنند تا شما را فریب دهند. این بدافزارها درواقع وانمود میکنند که یک برنامه آنتی ویروس قانونی هستند اما در پس زمینه رایانه شما به تخریب و سواستفاده از فایلهای شما میپردازند.
آزمایشات مختلف را کنترل کنید
وبسایتهای مختلفی وجود دارند که در آنها میتوانید نتایج آزمایشات مختلف بر روی آنتیویروسها را مشاهده کنید. یکی از معروفترین آنها AV-TEST نام دارد. AV-TEST آزمایشات مختلف را بر روی آنتیویروسهای متفاوت انجام می دهد و بسته به کارایی، میزان حفاظت و پایداری، آنها را رتبه بندی میکند. این سایت نتیجتا بیان میکند که هر آنتیویروس چه عملکردی را در برابر بدافزارها داشته و رابط کاربری آن به چه میزان کارایی داشته است. اگر به دنبال نصب یک آنتی ویروس جدید هستید، بدنیست ابتدا نتیجه تستها را ببینید و سپس یکی از بهترینها را انتخاب کنید. مدنظر داشته باشید که هیچ گزینهای به عنوان بهترین آنتی ویروس برتر وجود ندارد و حتی اگر بهترین آنتی ویروس ماه جاری را انتخاب کنید، این نتیجه ممکن است در ماه آینده تغییر یابد.
ویندوز دیفندر به همراه نرم افزار امنیتی مایکروسافت
اگر شما سایت AV-TEST را برای مشاهده عملکرد نرم افزار امنیتی مایکروسافت ( شامل ویندوز دیفندر در ویندوز۸ و Microsoft Security Essentials برای نسخههای قدیمیتر ویندوز) مشاهده کنید، متوجه یک نتیجه شگفت انگیز خواهید شد. ویندوز دیفندر یا برنامه امنیتی یادشده ساخت مایکروسافت، ظاهرا در قعر لیست برنامههای امنیتی با میزان تشخیص صفر قرار دارد. مدنظر داشته باشید که این برنامه به عنوان یک مبنا در نظر گرفته شده بنابراین برنامههای دیگر با این برنامه مقایسه شدهاند و کیفیت برتر آنها در مقایسه با این برنامه به بررسی گذاشته شده است. درواقع این روشی دیگر برای مشخص کردن عملکرد ضعیف برنامه امنیتی مایکروسافت، طبق نتایج AV-TEST است. پیش از اینکه این برنامه به عنوان یک مبنا در نظر گرفته شود نیز قعر جدول، جایگاه آن بود.
اما مشکل چیست؟ به نظر میرسد برنامه امنیتی مایکروسافت در عمل عملکرد خوبی از خود نشان داده و طرفداران برنامههای امنیتی از آن بسیار راضی و خشنود بودهاند اما در اینجا این برنامه در قعر لیست ما قرار دارد. اظهار نظرهای متفاوت و بعضا متناقضی نیز از سوی مقامات و مسئولین مایکروسافت پیرامون این برنامه اعلام شده است. یکی از کارمندان مایکروسافت پیشنهاد داده از یک برنامه آنتی ویروس دیگر در کنار این برنامه استفاده کنید و البته سخنگوی مایکروسافت اعلام کرده که این شرکت همچنان استفاده از این برنامه را به همگان توصیه میکند.
حقیقت آنستکه اگر شما یک کاربر زبده در امور امنیتی هستید و یا واقعا از آنچه در پس زمینه سیستم عامل شما میگذرد اطلاع دارید، این نرم افزار امنیتی گزینه مناسبی برای شماست. اما اگر میخواهید دفاع همه جانبهای از سیستم شما صورت گیرد، بهتر است از یک نرم افزار امنیتی دیگر بر روی رایانه خود استفاده کنید. مسئله مهم این است که اگر از ویندوز ۷ یا ویندوز ویستا استفاده میکنید مدنظر داشته باشید که ویندوز دیفندر موجود بر روی این نسخههای سیستم عامل ویندوز تنها یک برنامه برای جلوگیری از ورود بدافزارهای جاسوسی است و نه یک آنتی ویروس. ویندوز دیفندر تنها بر روی ویندوز ۸ به عنوان یک آنتی ویروس کاربرد دارد.
به کارگیری رویههای امنیتی اصلی بر روی رایانه را فراموش نکنید.
انتخاب یک آنتی ویروس نمیتواند به تنهایی تضمین کننده امنیت رایانه شما باشد. استفاده از آنتی ویروس تنها آغازی برای این کار است. هیچ آنتی ویروسی کامل نیست و این به برند آنتی ویروس شما هیچ ارتباطی ندارد. با به کارگیری آموزشهای ساده و پرهیز از محتویات و لینکهای مشکوک، میتوانید عدم آلودگی به ویروسهای مختلف را تضمین کنید. این اطلاعات داده شده تنها برای سیستم عامل ویندوز صادق است. هیچ نیازی به استفاده از آنتی ویروس بر روی سیستم عامل مک و یا لینوکس ندارید و استفاده از برنامههای ضد بدافزار نیز برای سیستم عامل اندروید ضروری نیست. البته این مسائل با فرض عدم دانلود برنامهها از منابع ناشناخته بر روی این سیستم عاملهاست، در غیر این صورت، احتمال آلودگی رایانه و یا دستگاه الکترونیکی شما در همه حال و حتی با وجود استفاده از برنامههای آنتی ویروس وجود دارد.
Source: Howtogeek
یکی دیگر از مسائلی که در خرید یک سیستم کامپیوتری خوب بسیار موثر است بحث انتخاب CPU است . امروزه دیگر CPU ای را پیدا نمی کنید که دارای چند هسته یا Core داخلی نباشد. اگر از اکثر افراد امروزه سئوال کنید کدام CPU بهتر است در جواب می شنوید که هر چی هسته بیشتر CPU بهتر !! اما آیا این پاسخ دقیقی است ؟ در انتهای این مقاله به نکات جالبی در خصوص این هسته های داخلی و اینکه کدام بهترین گزینه است خواهیم رسید. CPU های Core I3 و Core I5 و Core I7 شرکت اینتل امروزه براحتی در فروشگاه های سخت افزار کامپیوتر در دسترس هستند ، برخی از خریداران ممکن است برای خرید بین این نوع CPU ها کمی دچار مشکل و ابهام شوند و در نهایت مجبور می شوند یکی از آنها را انتخاب کنند. بهتر است قبل از اینکه تصمیم به خرید یک CPU بکنید حتما نگاهی به این مقاله بیندازید.
تفاوت اصلی بین Core I3 ، Core I5 و Core I7 در چیست ؟
خوب اگر بخواهیم بصورت عامیانه و غیرفنی صحبت کنیم کافیست بگوییم Core I5 از core I3 بهتر است و از همه بهتر هم core I7 است ، اما ما نمی خواهیم در این مبحث بصورت غیر فنی صحبت کنیم ، همه چیز باید دارای معیار خوبی و بدی باشد. این تفکر نباید باشد که Core I3 دارای سه هسته و Core I7 دارای هفت هسته است بنابراین سرعت Core I7 از Core I3 بالاتر است ، در واقع تعداد هسته ها هیچوقت معیار سرعت در CPU نیست بلکه قدرت پردازشی هر هسته ملاک برتری در این حوزه از سخت افزار است. ممکن است یک پردازنده Core I5 دارای هسته هایی با قدرت پردازشی 3500 گیگاهرتز بهتر از یک CPU از نوع Core I7 با هسته های دارای قدرت پردازشی 1700 گیگاهرتز باشد. شرکت اینتل قدرت پردازشی محصولات خود را با نمایش ستاره بر روی محصولات نمایش می دهد ، Star Rating در واقع برای شرکت اینتل معیار سرعت و قدرت یک محصول است .
این ستاره ها که در پایین شکل آنها را مشاهده می کنید بر اساس مجموعه ای از ملاک ها و معیارها تخمین زده می شوند که شامل تعداد هسته ها ، سرعت ساعت یا همان Clock Speed که بر اساس گیگاهرتز اندازه گیری می شود ، اندازه حافظه کش CPU و همچنین برخی از امکانات ویژه پردازنده های اینتل مثل Turbo Boost و Hyper-Threating محاسبه و بر روی محصول بصورت برچسب قرار می گیرند. پردازنده های Core I3 با سه ستاره ، پردازنده های Core I5 با چهار ستاره و پردازنده های Core I7 با پنج ستاره مشابه تصویر بالا نشان داده می شوند. خوب شاید اینجا از خود سئوال کنید که چرا این ستاره ها از سه شروع می شوند ، پاسخ در این است که شرکت اینتل به پردازنده های Celeron و Pentium خود این شماها را از یک تا دو داده است که نسل های قدیمی تر پردازنده های شرکت اینتل بودند. به یک نکته مهم توجه کنید که هسته های پردازنده ها بر اساس نوع دستگاهی که بر روی آن استفاده می شوند طبقه بندی می شوند برای مثال برخی از آنها برای لپتاپ ها و برخی دیگر برای دسکتاپ ها طراحی شده اند. هر کدام از این گروه ها برای خود ویژگی های خاصی دارند ، برای اینکه در این مقاله تداخلی در مفاهیم این دو گروه به وجود نیاید ما فقط در خصوص پردازنده های سیستم های دسکتاپ صحبت می کنیم و بصورت ویژه در خصوص نسل دوم هسته های CPU که به Sandy Bridge معروف هستند صحبت خواهیم کرد.
CPU های Core I3 و Core I7 چند هسته دارند ؟
هر چقدر تعداد هسته های یک CPU بالاتر باشد تعداد وظایف یا Task های بیشتری را می توان در بین آنها تقسیم و در یک لحظه پردازش کرد ، که در اصطلاح فنی به آنها Thread گفته می شود . کمترین تعداد هسته در CPU های core I3 وجود دارد که تنها 2 هسته در آنها وجود دارد ، در حال حاضر تمامی CPU های Core I3 دارای پردازنده های دو هسته ای یا همان dual-core هستند. CPU های Core I5 به غیر از CPU های سری I5-661 دارای چهار پردازنده هستند که در اصطلاح به آنها quad-core گفته می شود. پردازنده های Core I5 سری 661 تنها پردازنده هایی هستند که دارای سرعت ساعت یا clock speed برابر 3 و 33 گیگاهرتز می باشند. فراموش نکنید که همه پردازنده های Core I3 دارای دو هسته هستند. در واقع برخی اوقات می توانیم مشاهده کنیم که CPU های Core I5 قدرت پردازشی کمتری نسبت به core I3 ها دارند اما خوب اینجاست که تکنولوژی های جدیدی مثل Turbo Boost باعث متفاوت شدن I3 و I5 می شود. در ادامه ملاک های دیگر مقایسه این CPU ها را ذکر می کنیم.
تکنولوژی Turbo Boost شرکت اینتل چیست ؟
تکنولوژی Turbo Boost شرکت اینتل این امکان را به پردازنده می دهد که بصورت خودکار و در صورت نیاز سرعت ساعت یا clock Speed خود را در زمان نیاز افزایش دهد. حداکثر اندازه ای که قابلیت Turbo Boost می تواند clock speed شما را بالا ببرد بستگی به تعداد هسته های فعال CPU ، درجه حرارت پردازنده ، پردازش های موجود در پردازنده ها ، قدرت مصرف انرژی و بسیاری دیگر از فاکتورها بستگی دارد. برای پردازنده های Core I5 از نوع 661 حداکثر اندازه فرکانسی که می توان برای یک هسته ایجاد کرد 3و 8 دهم گیگا هرتز می باشد . هیچکدام از پردازنده های core I3 دارای قابلیت Turbo Boost نیستند بنابراین با توجه به اینکه تقریبا همه پردازنده های Core I5 دارای آخرین نسخه از این تکنولوژی هستند براحتی از نظر سرعت پردازنده های Core I3 را جا می گذارند.
حافظه کش CPU چیست و چه کاربردی دارد ؟
زمانیکه CPU تشخیص دهد که بارها از یک داده واحد استفاده می کند و این عمل مرتب تکرار می شود ، این داده را در حافظه کش خود ذخیره می کند. حافظه کش تا حدود زیادی شبیه حافظه RAM است تنها با این تفاوت که کمی سریعتر است و دلیل این سرعت چیزی نیست جز نزدیکتر بودن به CPU و به نوعی طراحی شدن بر روی خود CPU ، هر دو حافظه RAM و حافظه Cache برای نگهداری اطلاعاتی استفاده می شوند که بصورت مرتب استفاده می شوند. بدون این حافظه ها پردازنده یا همان CPU همیشه مجبور است اطلاعات خود را مرتب از هارد دیسک ها بخواند که باعث بالا رفتن شدید سرعت خواندن اطلاعات می شود. اگر بخواهیم ساده تر مسئله را توضیح دهیم باید بگوییم که حافظه RAM ارتباط زیاد با هارد دیسک را کم می کند و از طرفی حافظه کش ارتباط زیاد با RAM را کاهش می دهد . طبیعی است که با افزایش میزان کش یا RAM سرعت دسترسی به اطلاعات نیز به شد افزایش می یابد. همه CPU های Core I3 دارای 3 مگابایت حافظه کش هستند. تمامی CPU های Core I5 به غیر از 661 که 4 مگابایت کش دارند دارای 6 مگابایت حافظه کش هستند. در نهایت تمامی CPU های core I7 دارای 8 مگابایت حافظه RAM هستند. این دقیقا مهمترین دلیلی است که CPU های Core I7 از Core I5 ها سریعتر می شوند و به همین ترتیب CPU های Core I5 نسبت به Core I3 دارای سرعت بیشتری هستند.
تکنولوژی Hyper-Threading در CPU ها چیست ؟
همانطور که عنوان کردیم پردازش ها در CPU در قالب Thread یا نخ قرار می گیرند و بصورت معمول هر هسته از CPU در لحظه فقط می تواند یک Thread را پردازش کند. بنابراین اگر یک CPU دارای دو هسته است تنها می تواند دو Thread را بصورت همزمان پردازش کند. در همین حین شرکت اینتل تکنولوژی را به نام Hyper-Threading به بازار ارائه داد. با استفاده از این قابلیت هر هسته به تنهایی می تواند چندین Thread را در لحظه پردازش کند. برای مثال یک پردازنده Core I3 که تنها دارای دو هسته می باشد در حالت معمول فقط می تواند دو عدد Thread را پردازش کند اما با این قابلیت می تواند در لحظه دو عدد دیگر به این Thread ها اضافه کرد و در لحظه 4 Thread را بر روی هر دو هسته پردازش کرد. بنابراین اگر فرض را بر این بگیریم که یک CPU از نوع Core I3 که دارای تکنولوژی Hyper-Threading است در لحظه بتواند 4 عدد Thread را پردازش کند ، یک CPU Core I5 که دارای 4 هسته است و از تکنولوژی Hyper-Threading استفاده نمی کند ( البته به غیر از سری 661) هم می تواند 4 Thread را همزمان پردازش کنید در این حالت هر دوی این CPU ها از نظر قدرت پردازش یکسان می شوند. این همان دلیل اصلی است که Core I7 را از پردازنده های دیگر مجزا می کند ، این نوع CPU ها ضمن اینکه دارای 4 هسته هستند دارای تکنولوژی Hyper- Threading نیز هستند و همین امر باعث امکان پردازش همزمان 8 عدد Thread را به آنها بصورت همزمان می دهد ، خوب تمام این امکانات را با 8 مگابایت حافظه RAM و همچنین تکنولوژی Turbo Boost در کنار هم قرار دهید ، تا متوجه بشوید که تفاوت اصلی Core I7 با سایر CPU ها را درک کنید.
اگر شما جزو کاربرانی هستید که به قول خودمان پدر سیستم را در می آوردید و از تمامی قدرت پردازشی سیستم استفاده می کنید بهتر است برای PC خود از بین گزینه های Core I5 یا Core I7 یکی را انتخاب کنید. اما اگر از کامپیوتر خود برای چک کردن ایمیل و پرداخت آنلاین ، خواندن اخبار و دانلود موسیقی استفاده می کنید بهتر است از CPU ای با هزینه پایینتر مثل Core I3 استفاده کنید. این دقیقا بحث هر که بامش بیش برفش بیشتر است ، بنده به عنوان مدیر کل انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران همیشه سعی می کنم از CPU هایی با قدرت پردازشی بسیار بالا استفاده کنم زیرا تمامی کارهای من بر مبنای مجازی سازی است که نیازمند قدرت CPU بالایی می باشد. همیشه قبل از خرید یک CPU از خود این سئوال را بکنید که قرار است واقعا چه کاری با این CPU انجام شود ؟ امیدوارم این مقاله مورد توجه شما دوستان قرار گرفته باشد .
خوب قطعا با نام BIOS آشنایی دارید و تا حدودی با کارایی این میان افزار یا Firmware در سیستم های کامپیوتری شناخت دارید. افرادی که در دنیای کامپیوتر به تازگی وارد شده اند شاید چند مورد در خصوص BIOS برایشان جای سئوال داشته باشد ، سئوالاتی از قبیل اینکه BIOS در کجای سیستم ذخیره شده است ؟ چگونه ذخیره شده است ؟ در این مطلب قصد داریم در خصوص این مورد با هم صحبت کنیم و ابهاماتی که در این خصوص وجود دارد را برطرف کنیم. مطلب اصلی که در این قسمت می خواهیم به پاسخ آن برسیم این است که واقعا BIOS یک سیستم در کجای آن ذخیره شده است ؟
پاسخ این سئوال را از جوانب مختلفی می توان بررسی کرد ابتدا به ترجمه ویکیپدیا در خصوص BIOS نگاهی می اندازیم ، در ویکیپیدا اینگونه عنوان شده است که نرم افزار BIOS بر روی یک حافظه غیر فرار یا non-volatile ROM که فقط خواندنی است بر روی چیپ های مادربورد ذخیره شده است. در کامپیوترهای مدرن امروزی محتویات BIOS بر روی یک حافظه فلش چیپ شکل وجود دارد که همین موضوع باعث این می شود که شما بتوانید براحتی و بدون از جا در آوردن چیپ از مادر بورد اطلاعات موجود بر روی BIOS را دوباره نگاری یا rewrite کنید. همین قابلیت به BIOS این امکان را می دهد که براحتی به نرم افزارهای جدیدتر BIOS بروز رسانی شود و باگ ها و امکانات جدید و همچنین نقاط ضعف و حفره های امنیتی موجود در BIOS براحتی بروز رسانی و مشکلات آن برطرف شود. نکته جالب در اینجاست که ما خوانده ایم که حافظه ROM یا همان Read Only Memory یک حافظه فقط خواندنی است ، پس چطور اطلاعات BIOS می تواند مجددا بر روی چیپ نوشته شوند ؟ آیا واژه حافظه فلش چیپ به همان معنای حافظه غیر فرار است ؟ آیا هر دوی اینها یکسان هستند ؟ مهمترین مسئله در اینجاست که آیا BIOS سیستم در دو سخت افزار جداگانه ذخیره می شود یا اینکه صرفا یک سخت افزار یا چیپ مسئول نگهداری BIOS می باشد ؟
برنامه BIOS به خودی خود در حافظه ای به نام EEPROM ذخیره می شود ، این واژه هم می تواند به معنی استفاده از یک حافظه فلش باشد و هم استفاده از Electronically Erasable and Programmable Read Only Memory ، بنابراین در اینجا معنی فقط خواندنی یا Read Only فقط در خصوص غیر فرار بودن حافظه یا Non-Volatile بودن آن صدق می کند ، به معنی اینکه زمانیکه برق کامپیوتر شما قطع می شود اطلاعات داخل این چیپ به همان شکل قبلی باقی مانده و حذف نمی شوند. برای درک بهتر این موضوع RAM سیستم را در نظر بگیرید ، RAM یک حافظه فرار یا Volatile است به معنی اینکه به محض اینکه برق کامپیوتر قطع شود اطلاعات موجود بر روی آن نیز پاک می شود. وقتی صحبت از این می کنیم که حافظه ROM ما EEP است یعنی ما می توانیم آن را مجددا نوشته یا بروز رسانی کنیم. در زمان های قدیم زمانیکه شما می خواستید BIOS سیستم خود را Update کنید بایستی Chipset آن را از مادربورد جدا کرده و Chipset نرم افزار جدید BIOS را جایگزین آن می کردید ، این در حالی است که اگر اینکار را نمی توانستید انجام دهید باید آن را به کمپانی سازنده بر می گرداندید تا آنها برای شما عملیات بروز رسانی را انجام دهند. با پیشرفت های امروزی و استفاده از EEPROM ها دیگر نیازی به چنین کارهایی نیست و شما به راحتی می توانید اینکار را انجام دهید.
گفتیم که در BIOS های امروزی به نوعی از یک حافظه فلش استفاده می شود که غیر فرار است. اطلاعات موجود بر روی این سخت افزار را می توان به راحتی پاک کرد و مجددا برنامه ریزی کرد و دقیق مشابه عملیاتی که می توان بر روی حافظه فلش انجام داد را می توان بر روی این چیپ نیز انجام داد. ذاتا حافظه های فلش برگرفته ای از EEPROM ها هستند. بصورت کلی دو نوع حافظه فلش وجود دارد که بر اساس گیت های منطقی NAND و NOR طراحی شده اند. ساختار داخلی هر یک از حافظه های فلش ذکر شده بر اساس ویژگی هایی طراحی شده است که گیت های منطقی مربوطه دارند. حافظه های EPROM باید اول بصورت کامل پاک شوند تا بتوان آنها را مجددا برنامه ریزی کرد ، حافظه های فلش نوع NAND را می توان بصورت بلوک بلوک خواند و نوشت که می توان این را یک مزیت در خصوص حافظه های فلش جدید عنوان کرد. حافظه های فلش نوع NOR فقط به یک بایت از اطلاعات اجازه خواندن و نوشتن همزمان را می دهد ، یا این بایت برای حذف اطلاعات است و یا برای خواندن یا نوشتن اطلاعات بر روی حافظه استفاده می شود.البته به این نکته توجه کنید که EEPROM ها و حافظه های فلش هر یک چیز مشترک و یکسان نیستند. درست است که حافظه های فلش از یک تکنولوژی مشترک با EEPROM ها استفاده می کنند اما تفاوت های ساختاری در ترانزیستورهایی که در آنها تعبیه شده است وجود دارد. به هر حال قطعا حافظ ای وجود دارد که در آن BIOS و نرم افزارش ذخیره شده باشد و ما به نتیجه رسیدیم.
یکی دیگر از مواردی که شما را ممکن است دچار ابهام کند این است که رابطه BIOS و CMOS در چیست ؟ به این موضوع توجه کنید که تنظیمات و پیکربندی های BIOS بر روی یک چیپ ذخیره می شود که این چیپ به CMOS معروف است. CMOS همیشه روشن است حتی زمانیکه کامپیوتر خود را خاموش می کنید همچنان با استفاده از باتری سیستم اطلاعات خود را نگه می دارد و روش می ماند. اگر شما باتری BIOS سیستم خود را در بیاورید اطلاعات موجود در CMOS که پیکربندی BIOS می باشد حذف شده و به حالت پیشفرض در می آید ، کاری که اکثر ما ممکن است در طول مدت کاریمان انجام داده باشیم. توجه کنید که CMOS هیچ کاری به نرم افزار و برنامه اصلی BIOS ندارد و فقط تنظیمات آن را انجام می دهد ، به همین دلیل است که با درآوردن باتری BIOS فقط تنظیمات آن به حالت اولیه بر می گردد و مشکلی در اصل نرم افزار به وجود نمی آید.
خاطرم هست زمانیکه از فلاپی دیسک استفاده می کردم یک کلید روی فلاپی دیسک
قرار داشت که اگر آنرا دستکاری می کردیم دیگر قادر به نوشتن اطلاعات بر روی
این دیسک نبودیم . این موضوع بر روی برخی از ساختارهای حافظه شما که در
حال حاضر استفاده می کنید نیز وجود دارد اما نه به این شکل فیزیکی ، برخی
از حافظه های فلش امروزی و دستگاه های USB سویچ هایی دارند که آنها را
Write Protect می کند ، بدین معنا که شما دیگر نمی توانید هیچ فایلی را از
روی آنها حذف کنید و یا چیزی را نمی توانید به آنها اضافه کنید. علاوه بر
اینها شما دیگر قادر نخواهید بود این دیسک ها را Format کنید ، حتی دیگر با
ابزارهای خط فرمان و ویندوز نمی توانید این دیسک را از حالت Write Protect
در بیاورید برای اینکه هیچ سویچ فیزیکی وجود ندارد که بتوانید از آن
استفاده کنید. معمولا شما زمانیکه یک Disk به حالت Write Protect دارید با
خطاهای زیر مواجه می شوید :
Can not copy file - The disk is write protected Remove the write-protection or use another disk
در این آموزش قصد داریم به شما روش هایی که می توانید از طریق آنها دیسک ها و حافظه هایی که در حالت Write Protect قرار گرفته اند را به حالت عادی برگردانید و آنها را Format کنید. روش های متنوعی برای اینکار وجود دارد که از Format کردن حافظه و برداشت قابلیت Write Protection می توان نام برد. توجه کنید که در این روش هیچگونه تضمینی برای انجام شدن درست مراحل و کار کردن مجدد حافظه شما وجود ندارد و شما باید با ریسک خود اینکار را انجام دهید. ممکن است دیسک حافظه یا USB شما بصورت فیزیکی دچار مشکل شده باشد که راهکاری برای این مورد وجود ندارد ، در این حالت فقط می توانید دست به دعا ببرید و امیدوار باشید که دیسک شما با روش های زیر درست شود.
حذف Write Protection از طریق دستکاری کلید های رجیستری
خوب در هر نسخه ای از ویندوز بعد از ویندوز XP وارد رجیستری شوید ، اینکار را می توانید با وارد کردن کلمه Regedit در Run انجام دهید ، بعد از وارد شدن به محیط رجیستری به مسیر زیر بروید :
Computer\HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\StorageDevicePolicies
در قسمت سمت راست کنسول Regedit بر روی مقدار WriteProtect دوبار کلیک کنید. مقدار Value را از یک به صفر تغییر دهید و بر روی OK کلیک کنید. رجیستری را ببندید و کامپیوتر خود را Restart کنید. بعد از اینکه کامپیوتر مجددا راه اندازی شد USB Drive خود را مجددا به سیستم متصل کنید و امیدوار باشید که دیگر در حالت Write Protect قرار نداشته باشد. شما هم اکنون می توانید براحتی با راست کلیک کردن بر روی درایو مورد نظر و انتخاب گزینه Format دیسک مورد نظر خود را Format کنید. اگر نتوانستید پوشه ای به نام StorageDevicePolicies در محل مورد نظر در رجیستری پیدا کنید می توانید آن را بصورت دستی ایجاد کنید و تمامی مراحلی که گفته شد را مجددا انجام دهید.
حذف Write Protection از طریق استفاده از دستور DiskPart
زمانیکه USB Drive شما به دستگاه متصل شده است ، وارد Command Prompt سیستم شوید. براحتی می توانید از طریق منوی استارت و نوشتن کلمه CMD وارد این صفحه شوید. در ویندوز XP کافیست در Run گزینه CMD را وارد کنید تا صفحه سیاه رنگ خط فرمان آن ظاهر شود. توجه کنید که CMD شما باید با دسترسی Administrator باز شود بنابراین بر روی آن راست کلیک کرده و Run as Administrator را انتخاب کنید در غیر اینصورت در هنگام انجام عملیات با خطای access is denied مواجه خواهید شد. در ویندوز هشت براحتی با فشردن کلید ctrl+X می توانید گزینه CMD Administrator را انتخاب کنید. سپس به ترتیب دستورات زیر را در آن وارد کنید :
diskpart list disk select disk x که در اینجا ایکس شماره دیسک ای است که در حالت محافظت شده قرار دارد attributes disk clear readonly clean create partition primary format fs=fat32 در اینجا می توانید فایل سیستم دیگری را نیز انتخاب کنید exitامیدوارم مورد توجه شما دوستان قرار گرفته باشد ، در صورت بروز هرگونه ابهام در ادامه مسئله را مطرح کنید .
موضوعات مرتبط: ترفند
با استفاده از گزینه Delete یک فایل واقعا حذف نمی شود. ساختار هارد دیسک به گونه ای است که اطلاعات به هیچ عنوان از روی آن بطور کامل حذف نمی شوند بلکه بر روی اطلاعات قبلی اطلاعاتی نوشته می شود و ما تصور میکنیم که اطلاعات حذف شده اند. اکثر نرم افزارهای بازگردانی اطلاعات از همین روش برای بازگردانی اطلاعات استفاده می کنند . اما اینکار می تواند باعث بروز مشکلاتی نیز بشود ، اگر هارد دیسک شما به سرقت برود و یا سیستم خود را بفروش برسانید ، افرادی ممکن است از آن سوء استفاده کرده و اطلاعات شخصی شما را بازیابی کنند. با استفاده از ابزار رایگان Eraser شما می توانید مطمئن باشید که حداقل افراد معمولی با ابزارهای معمولی بازیابی اطلاعات قادر به دستیابی به اطلاعات حذف شده شما نخواهند بود. این ابزار یک ابزار پیشرفته امنیتی محسوب می شود که با نوشتن چند باره اطلاعات بر روی محل ذخیره شدن فایل بصورتی کاملا امن آن فایل را نابود می کند. می توانید ابزار فوق را بصورت رایگان از آدرس زیر دریافت کنید.